جارى شبح ( الجزء السادس )

 جارى شبح ( الجزء السادس )

قبل استكمال احداث قصتنا ، لمشاهده الجزء السابق ( اضغط هنا ) ، توقفنا قبل كده لما اقنعت نغم عيلتها انهم يفضلوا فى البيت .

الغريب انه عدى اسبوع تقريبا ومفيش حاجه حصلت خالص ، حتى مفيش واحد من العيله حلم بكبوس واحد ، وكمان اخينا الشبح ده مظهرش تانى خالص ، زى ما تقولوا كده اختفى واتبخر .

طبعا بعد كل الايام دى الخوف اللى عند عيله الحاج سيد قل اوى ، دا حتى نغم كانت كل يوم تروح تقعد فى جنينه بيت الشبح وميحصلش اى حاجه غريبه .

زى ما قولنا عدى اسبوع ، بس فى يوم حصل حاجه تخوف بس مش من الشبح ، عيله الجزرين اللى كانوا بيدورا على نغم علشان ينتقموا منها اخير عرفوا عنوان بيتها ، طبعا من سجلات الجامعه ، المهم كان يوم غريب خالص ، كل رجاله العيله مكنوش موجدين ، كل واحد كان فى شغل او مشوار ، المهم وصل خمس رجاله تبقى اختهم البنت اللى ضربتها نغم ومعاهم امهم المعلمه فتون .

علشان نفهم الموقف كويس لازم تتخيلوا اشكال السته دول خمس اخوه وامهم ، العامل المشترك بين الخمسه الاخوه ان كل واحد فيهم عامل زى ضلفه الدولاب ، ايوه زى ما بقولكم كده ، طول بعرض بطخن بكرش ، يعنى كل واحد فيهم تقدر تقول وانت متطمن عجل مستنى العيد علشان يتدبح فيه .

مش بس شبه بعض فى الجسم لا وكمان فى العقل ، الخمسه دوول مشين بمبداء اضرب وعور وبعد كده نتكلم ونتفاهم ، ومش فرقه معاهم انهم هيضربوا بنت لا ابدا ، كل اللى يفرق معاهم ازاى بنت تتجراء وتضرب اختهم .

طبعا خمس رجاله بالشكل ده لازم تتخيلوا شكل امهم ، المعلمه فتون عوزه قصه لوحديها ، تقدر تقول دولاب بس على شكل وحده ست ، طول بعرض ودرعها زى المرزبه بالظبط ، الست دى هى اللى علمت ولادها الجزاره ، اكتر حاجه بتحبها الاكل والخناق ، اى حد ميعجبهاش شكله لازم تضربه ، وبصراحه صحتها حلوه يعنى تمسك اى راجل ميخدش فى اديها غلوه وتحوله من راجل ملو هدومه لسجاده مرميه فى الارض ، تعدمه العافيه من كتر الضرب .

نخلينا فى المهم ، عيله الجزرين وصلوا لبيت نغم اخيرا زى ما قولنا ومكنش فيه ولا راجل كل اللى موجود حريم بس ، واحد من الاخوه زق باب الجنينه زى ما تقولوا كده الباب اتخلع من الزقه بس ، مهو مجرد باب خشب .

المهم دخلت العيله المحترمه دى البيت وخبطوا على باب البيت الداخلى ، بس مش خبط بنى ادمين زى خبطنا ، لا لا دا خبط من بتوع كبسه وامسك حرامى ، بالظبط زى ما فهمتم كده .

كل اللى فى البيت اتفزع ، وطلعوا يجروا يشوفوا فى ايه ، مهو اكيد اللى بيخبط ده وراه نصيبه ، فتحت هدى ، اصل هدى مرزقه بصراحه ، اول ما فتحت لقت كتلات من اللحم ، بنى ادمين من النوع نادر الوجود .

يدوب هدى لسه بتتكلم وتقول انتم مين ، لقت كوع بيزقها زقه صغيره كده تحس ان هدى يا عينى زى ما تقولوا رجعت كام خطوه لوره ووقعت من الزقه الصغيره دى ، بس كده ده كل اللى شافته هدى ، المفروض انها اغمى عليها لما وقت ، بس انا كمؤلف مش عارف يا ترى سبب الاغماء هو الزقه ، ولا الخضه ، وفى احتمال ان هدى خدت بالمثل اللى بيقولك اعمل ميت وعملت نفسها مغمى عليها ، نبقى نشوف الموضوع ده بعدين .

المهم دخلت الكائنات الغريبه دى بيت الحاج سيد ، وطبعا زعيق واصوات ضخمه والفاظ مش محترمه ، طبعا حريم البيت اتلموا بس نغم مش فيهم .

من حسن حظ نغم انها كانت خرجت قبل الجماعه المتوحشه دى ما يجو بحوالى نصف ساعه كانت بتشترى شويه حاجات .

المعلمه فتون : فين البت اللى اسمها نغم دى .

الحاجه مريم : خير يا حاجه بتسألى على نغم ليه ؟

المعلمه فتون : انا مش حاجه ياختى ، وانطقى الزفته نغم دى فين .

عاوز اقولكم ان المعلمه فتون كانت بتفكر تاكل الحاجه نغم ، اصل هى كانت جعانه شويه ، وبصراحه الحاجه مريم كانت صعبانه عليا جدا ، المهم ولسه الحاجه مريم بتحاول تستفسر كانت نغم جت من بره ودخله فى امان الله وخدت بالها ان الباب الخشب بتاع الجنينه مخلوع ، ولسه بتسأل ايه اللى حصل للباب الخشب لقت كائنات غريبه جوه بتها ، وقبل ما تسأل مين دول اتكلمت اختها مروه اللى كانت وقفه وقالت : اجرى يا نغم دوول هيموتوكى .

طبعا مروه كانت فكره انها بكده بتنقذ نغم اختها ، معلش نعدهلها ، بس البت نغم بصراحه عليها ردت فعل تدرس فى الكتب ، هى عملت بالمثل اللى بيقول الجرى نص الجدعنه ، البت نغم رمت الحجات اللى فى ايديها ولفت وجريت تخرج من البيت .

طبعا اللى ساعد نغم انها تجرى ان عيله الجزرين احجام ضخمه وهي رفيعه واسرع ، المهم خرجت نغم من بيت عليتها بامان ومش عرفه تروح فين المهم ملقتش قدمها غير بيت جارهم الشبح ، جريت ودخلت بوابه الجنينه وراحت على البوابه الداخليه وحولت تزق الباب وتدخل بس الباب مقفول جامد .

نغم فضلت تخبط على الباب وتقول افتحلى الباب افتحلى الباب ، بصراحه انا شيفها مجنونه انا لو مكنها كنت اسلم نفسى للجزارين ومهوبش نحيه اخينا الشبح ده .

واحد من عيله الجزارين لمح نغم وقال للباقى عن مكان نغم ، ودخلت العيله الضخمه دى من باب الجنينه بتاع بيت الشبح ، واول ما داسوا على عشب الجنينه الباب اللى كانت بتخبط عليه نغم فتح ، فدخلت نغم بعشم اوى ، تحسوا انه بيت ابوها مثلا .

نغم قفلت الباب وراها ودخلت تدور على مكان تستخبى فيه ، فدخلت اوضه من الاوض واستخبت جوه دولاب من الدواليب .

اما بقى الجماعه الجزرين فهما خبطوا على باب البيت ، طبعا محدش فتحلهم ، بس اكيد مش هيسكتوا ، واحد منهم رجع خطوتين لورا وجرى وخبط الباب بكتفه ، اتكسر الباب واتفتح .

دخلوا الجماعه الجزارين دوول وقعدوا يدوروا على نغم فى كل مكان وهما بينادوا عليها .

نغم كانت فى الدولاب ومرعوبه من العلقه المحترمه اللى هتكولها ، نفسها طبعا محدش يدخل الاوضه اللى هى فيها .

على فكره نور البيت كان منور ، ودى طبعا حاجه غريبه ، بس الجزارين ميعرفوش اصلا ان البيت ده مسكون بشبح ، وبعدين حد يتوقع ان الاحجام الكبيره دى تخاف من اى حاجه اصلا .

المهم باب الاوضه اللى نغم مستخبيه فيها فتح ، ودخل واحد من الكائنات الضخمه يدور عليها ، طبعا علشان هو ضخم وطخين ميقدرش يوطى يبص تحت السرير فى الاول ، فقام رفع السرير كله بايده فملقاش حاجه ، وقرر يخرج من الاوضه ، طبعا سعتها نغم اتنهدت وحست انها نفدت من الوحش ده ، بس قبل ما يخرج رجع وفتح الدولاب فلقى نغم جوه الدولاب وضحك ضحكه تخوف اى حد بصراحه ، وراح شايل نغم على كتفه زى ما تقول كده ان واحد شايل طفل صغير .

خد نغم وطلعها لامه المعلمه فتون ، اللى اول ما شفتها زى ما تقولوا كده كانت عوزه تفترسها او تكلها ، وقالتها : بقى انتى تمدى ايدك على بنتى ، انا هخلى اللى ما يشترى يتفرج عليكى .

نغم كانت خيفه اوى ، هى كانت متأكده انها هتاكل علقه موت ، بس فجأه النور اتقطع ، والدنيا بقت ضلمه ، بس ابتدى يظهر نور ضعيف اللى داخل من شبابيك البيت ، وبصت المعلمه فتون على باب البيت لقته مقفول وكانه متكسرش من الاساس .

سعتها بس نغم فهمت ان الشبح قرر يساعدها ، وزادت ثقه وقالتلهم : انتوا فكرين ان انتم اللى مسكنى ، دا انا اللى مسكاكم ، انتم فى بيت مسكون بالاشباح والعفريت ومش هتطلعوا من هنا الا وانت ميتين .

وفجأه ظهر الشبح باسوء شكل ممكن اى حد يتخيله .

الى هنا يكون نهايه حديثنا اليوم ولكن لم تنتهى روايتنا بعد ، ارجوا ان تنال اعجابكم ويسعدنا مشاهده تفاعلكم وتعليقاتكم .

لو اى حد حابب ينشر الروايه بصفحته او باى جروب يتفضل ، بس فضلا انسبهالى لانها مجهودى .

اترككم فى رعايه الله 

yasser oda