ابليس ( الجزء العاشر )

 ابليس ( الجزء العاشر )

قبل استكمال احداث قصتنا ، لمشاهده الجزء السابق ( اضغط هنا ) ، توقفنا قبل كده لما ضرب المهدى غازى .

نسيب رجاء وجوزها غازى لمصيرهم ، ونخلينا مع المهدى ، خد ادم علشان يوديه لجدته .

الست ام احمد كانت قعده فى بيتها منتظره المهدى ، طبعا مكنتش متأكده ان المهدى ده هيوفى بوعده ولا لا .

الست دى مكنش فايديها غير انها تدعى ربنا ان حفدها يرجعلها ، وفجأه خبط حد على باب الشقه ، الست ام احمد جريت على باب الشقه على امل تلاقى اللى قلبها عوزه ، وفتحت الست ام احمد باب الشقه ، لقت حفدها قدام باب الشقه ولوحده ، خدت حفدها فى حضنها وهى بتعيط ومش مصدقه عنيها ، وفى الوقت اللى كانت بتحضن حفضها عماله تفكر يا ترى ده حلم ولا علم .

كان المشهد مؤثر لما تشوفوا الست اللى بتبكى بحرقه من كتر الفرح ان اغلى حاجه فى دنيتها بين ايديها ، وبعد كده بصت الست ام احمد حولها ملقتش حد مع حفدها ، فخدته فى حضنها ودخلت بيه شقتها .

مكنتش تعرف الست ام احمد ان المهدى لسه وقاف بعد كام خطوه منها مدارى ورا حيطه بيسمع وبيشوف فرحه الست ام احمد بفرحتها برجوع حفيدها ، ودموعه خنته ونزلت ، وبعد ما دخلت الست ام احمد بتها مشى المهدى للجامع اللى قاعد فيه وهو حاسس بسعاده الدنيا كلها .

رجع المهدى للجامع اللى بيقعد فيه ، وفى نفس الليله حلم بالشيخ حسن وهو فرحان وبيديله هديه ، المهدى فتح الهديه لقاها سبحه شكلها جميل اوى ، فرح المهدى وحس انه ماشى فى الطريق الصحيح .

اللى حصل تانى يوم خل كل الناس تتكلم عن المهدى ، الست ام احمد راحت للجامع وهى بتعيط وبتشكر المهدى على انه رجع ابنها ، حتى فى كلمها للمهدى ورغم انه اصغر منها بس كانت بتقوله يا سدنا .

الموضوع ده خل الناس تتكلم عنه كتير ، بس المهدى مكنش حابب كده، خايف شيطانه يخليه يتغر ويتحول العمل الصالح .

بعد كام يوم كان المهدى بيصلى مع الموجدين صلاه العشاء ، وبعد الصلاه لفت انتباهه راجل باين على ملمحه وهيئته الوقار ، بس اللى شد انتباه المهدى ليه ان الراجل ده كان بيسبح فى ايده على سبحه اول ما شافها المهدى عرفها ، ايوه هيا نفس السبحه اللى اداها الشيخ حسن للمهدى فى الحلم .

فضل المهدى يبص على الراجل ده ، لغايه ما قام الراجل وخرج من المسجد ، وخد باله المهدى ان الراجل نسى السبحه بتعته فى الجامع ، فقام المهدى وخدها وطلع وراه علشان يديله السبحه .

لما خرج المهدى ملحقش الراجل ده وميعرفش مشى من انهى اتجاه او اى طريق ، فرجع المهدى ودخل الجامع وهو ماسك السبحه فى ايده وعمال يبصلها باستغراب ومش فاهم حاجه .

المهدى خلى معاه السبحه على امل ان الراجل ده يرجع تانى يوم علشان يرجعله السبحه بتعته ، بس الراجل مرجعش تانى .

بعد كام يوم حلم المهدى حلم غريب شويه ، شاف الشيخ حسن ماشى فى شارع وكان المهدى ماشى وراه ، وبعد ما مشيوا شويه ، وقف الشيخ حسن قدام بيت وقال للمهدى : صاحب الامانه عايش هنا .

المهدى : امانه ايه يا شيخ حسن ؟

الشيخ حسن : الامانه اللى فى ايدك .

بص المهدى فى ايده لقا السبحه ، رفع عنيه علشان يكلم الشيخ حسن لقا الشيخ حسن اختفا .

اتقدم المهدى خطوتين ، علشان يدخل البيت اللى شاور عليه الشيخ حسن ، وزق باب البيت اللى كان مردود ومش مقفول ، واول ما زق الباب لقا بنت بتصوت وتعيط من الخوف علشان قدمها اربع ذئاب عوزين يهجموا عليها .

صحى المهدى من النوم وهو مفزوع من اللى شافه ، بس مكنش فاهم معنى اللى شافه ايه ، وراح لامام المسجد وحكاله كل اللى شافه وسعتها الامام قاله : لازم تروح للمكان اللى شفته فى الحلم ، اكيد فى حد هناك محتجلك .

المهدى لما سمع ان حد ممكن يبقا محتاجله قرر يروح ، فعلا مشى المهدى وهو بيحاول يوصل للمكان اللى شافه فى الحلم ، الموضوع مكنش سهل خالص ، بس وصل المهدى اخيرا للشارع والبيت اللى شافه مع الشيخ حسن ، طبعا لازم المهدى يدور على حجه علشان يدخل البيت ده ، وملقاش احسن من موضوع السبحه .

خبط المهدى على البيت ، فتحله الباب راجل ، فقاله الهدى : صاحب البيت موجود ؟

فقاله الراجل : ايوه عاوز ايه ؟

المهدى : انت صاحب البيت ؟

فقاله الراجل : انت شايف ايه ، انت شارب حاجه ؟

المهدى كان متوقع ان صاحب البيت هو نفسه صاحب السبحه اللى لقاها ، ولما ظهرله الراجل الغريب ده اتلغبط شويه ، بس بعد كده طلع المهدى السبحه وقال للراجل : انا عاوز صاحب السبح دى ؟

الراجل اول ما شاف السبحه عرفها ، فقال للمهدى : ايوه دى سبحه اخويا هتها .

ومد ايده علشان ياخد السبحه من المهدى ، بس المهدى مدهلوش السبحه وقاله : انا عاوز صاحبها ادهاله بنفسه .

الراجل رد وقاله : صاحبها مات ، وانا اخوه ، هات السبحه .

المهدى : البقاء لله ، ممكن اشوف حد من عياله ؟

الراجل وهو مضايق : خليلك السبحه مش عوزنها ، ومسك باب البيت وزقه علشان يقفله .

حط المهدى ايده ومنع قفل الباب وقال للراجل : انا عاوز اعزيهم بس .

فرد الراجل وقاله : اخويا مكنش عنده غير بنت واحده بس ، ايه انت مابتعزيش غير الحريم ؟

المهدى سعتها فكر ان البنت اللى شافها فى الحلم هى اكيد بنت الراجل ده ، وان عمها اللى بيكلمه دلوقتى اكيد واحد من الذئاب اللى شافهم فى الحلم .

المهدى سعتها فكر وقال للراجل : انا معايا امانه لازم بنت المرحوم تستلمها منى بنفسها .

فقاله الراجل : امانه ايه فلوس يعنى .

المهدى : حاجه اغلى من الفلوس .

الراجل احتار من كلام المهدى ، وسكت شويه وبعدين قاله : ماشى هخليك تقابلها .

دخل المهدى مع الراجل للبيت ، من شكل البيت تحس ان صاحبه كان راجل مبسوط ومقتدر ، دخل المهدى وقعد وجت بنت الراجل وفعلا كانت هى نفس البنت اللى شافها فى الحلم ، وقعدت البنت وقعد معاهم عمامها الاربعه ، المهدى بص لعمام البنت عرف انهم الذئاب اللى شافهم فى الحلم ، سعتها اتكلم المهدى وقال : الامانه اللى معايا مينفعش حد يستلمها او يشفها غير بنت المرحوم ، فلو سمحتم ممكن اقعد معاها خمس دقايق لوحدنا .

اول ما عمام البنت سمعوا كلام المهدى هاجوا وثاروا ، ومنهم اللى مسك المهدى من هدومه علشان يضربه ، بس المهدى معملش اى رد فعل عنيف ، كل اللى قاله : الامانه اللى معايا لازم بنت المرحوم بس هى اللى تشوفها وتخودها .

فرد واحد من عمام البنت وقال : انت محسسنا انك جيبلها ثروه ؟

المهدى : فعلا اللى جيبه انا ثروه وكبيره كمان ، ولازم صحبتها تستلمها .

اول ما سمع عمام البنت كلمه ثروه سعتها الطمع ملا عنيهم وقرروا يسيبوا المهدى مع البنت ويخرجوا من الاوضه .

قعد المهدى مع البنت وقالها : انا المهدى ، انا شفت ابوكى مره وحده بس فى الجامع ، لما نسى السبحه دى ، وطلع المهدى السبحه فمسكتها البنت وهى بتعيط وبتحضنها وقالت : السبحه دى كانت مع بابا من سنين ، وبصت للمهدى وقالتله : هى دى الثروه اللى بتقول لعمامى عليها ، لو عرفوا انك ضحكت عليهم مش هيرحموك انت متعرفهمش .

المهدى : سيبك من عمامك وقوليلى ، ايه حكيتك واقدر اسعدك ازاى ؟

الى هنا يكون نهايه حديثنا اليوم ولكن لم تنتهى روايتنا بعد ، ارجوا ان تنال اعجابكم ويسعدنا مشاهده تفاعلكم وتعليقاتكم .

لو اى حد حابب ينشر الروايه بصفحته او باى جروب يتفضل ، بس فضلا انسبهالى لانها مجهودى .

اترككم فى رعايه الله 

yasser oda