اعاقه فتاه ( الجزء الاول )
أمل يبقى اسم بطله روايتنا ، سمعنا من صغرنا ان لكل واحد فينا حياته
ليها نصيب من اسمه ، يمكن يكون اسم امل نصيب من حكايه امل .
لما اتوصلت امل معايا وطلبت منى انى اكتب حكايتها على شكل روايه
كالعاده طلبت منها انها تحكيلى قصتها ، بس الغريب انى كلمتنى عن حاجه كنت ناوى
اكتب عنها في يوم من الايام بس كنت مستنى الفكره الكويسه .
الاول حابب اوصلكم لساله من امل بطله الروايه اللى قالت : انا كنت
سعيده جدا في حياتى ، كنت طفله موهوبه بعرف اكتب قصص اطفال واكتب شعر وارسم وعندى
مواهب كتير اوى ، مكنتش متخيله وانا صغيره ان كل حياتى هتنقلب ، وكل السعاد هدى
هتتحول لحزن وان دموعى مش هتبطل ابدا .
وقبل ما ابداء القصه حابب اعرفكم ان احداث الروايه دى من شخصيه حقيقيه
وهى معانا في صفحتى وهتقراء الروايه معاكم وهتشوف تعلقاتكم ، طبعا في احداث هتنضاف
من وحى خيالى بس اكيد مش هتغير من اصل القصه الحقيقيه .
لازم اوضح في الاول ان امل من بلد عربيه ، وكل بلد ليها ظروفها واهل
كل بلد ليهم عادات مختلفه عن البلاد التانيه .
امل اتولدت في عيله افردها
كتير ، كانت هى واخواتها تسعه ابناء ، كانت شيفه حيتها سعيده اوى ، هما مش عيله
غنيه بس مستورين الحال زى ما بيتقال ، يمكن هى علشان سعتها كانت صغيره متعرفش ان
الفلوس كانت بتقضيهم او لاء بس الى حد ما كانت الدنيا ماشيه .
وفجأه الاب والام انفصلوا ، يمكن امل متعرفش ايه السبب الحقيقى ورا
كده بس اللى هى عرفاه ان ابوها سبهم وطلق امها وراح اتجوز وحده تانيه وسبهم نهائى
من غير ما يراعيهم ، ساب تسعه مع امهم وراح يشوف حياته ، طبعا حاله التسعه كانت
صعبه ، والام مكنتش عارفه تعمل ايه وتتكفل بيهم ازاى ، بس حاله امل كانت الاصعب
بين اخواتها ، امل مكنتش بنت عاديه ، امل كان عندها اعاقه في رجل من رجليها ، وده
بيخليها تمشى زى ما هى وصفت بتعرج .
طبعا امل كانت شجاعه اوى انها تحكى قصتها وتطلب انها تتعمل روايه ،
يمكن البعض يقول لا دى حاجه عديه ، بس الحقيقه اللى تحكى قصتها وتوصف نفسها بالشكل
ده وهى متماسكه وقويه دا محتاج شجاعه كبيره اوى .
طبعا لما الاب بعد حاله الاسره اتبهدلت ، وبدل ما كانوا اسره مستوره
الحال الوضع اختلف ونقدر نقول انها اسره فقيره .
الانفصال اللى حصل ده كانت امل سعتها عندها 12 سنه ، لسه بنت صغيره
طفله يعنى ، ولغايه قبل التاريخ ده امل كانت شيفه نفسها طبيعيه جدا ، بس بعد كده
امل اعترفت انها مش طبيعيه ، هى بطبيعه الحال محتاجه رعايه خاصه ، بس اللى حصل كان
عكس كده نهائى .
حاله الانفصال اللى حصلت مش بس أثرت على امل بس ، دى اثرت على كل
افراد الاسره ، كل اخ واخت في الاسر هدى مبقاش يهمه غير نفسه وبس ، وكل واحد فيهم
مبقاش يهمه غير حاله وبس .
من الكلمات اللى قلتها امل وهى بتحكى قصتها قالت انها محستش بالعجز
والاعاقه الا لما اخواتها اتخلوا عنها ، قالت في الاول مكنتش شيفه نفسى ان عندى
اعاقه ، بس بعد اللى حصل حسيت ان عندى اعاقه ، بقيت لما أقع ملقيش اللى يسندنى
ويوقفنى ، مبقاش حد يساعدنى ، وكل اخواتى سابونى لنظرات الشفقه اللى محوطانى من كل
مكان .
الوحيده اللى وقفت جنبى كانت امى ، كانت بتحاول تاخد بلها منى ، بس
طبعا مع مشاغل الحياه والظروف الصعبه اللى كنا بنمر بيها امى مكنش بايديها كتير ،
بس اللى كانت بتقدر عليه بتعمله .
كنا في حاله فقر شديده من ساعه لما مشى بابا ، كنا عيشين على مساعدات
بعض الناس ، صعب اوصفلكم الشعور ايه وانت عايش على مساعده حد ، الموضوع مش سهل
خالص ، احساسك بانك بتاخد من حد حاجه علشان يدوب تقدر تعيش كان كله مراره ، ده
طبعا غير نظرات الشفقه والاحساس اللى بيوصلك من اللى قدامك انك صعبان عليه ده
احساس مر اوى ، خصوصا لما يقول قدامك والبنت التعبان هدى هتعيش ازاى ، دى محتاج
اللى يراعيها ، ورغم ان كلمهم صحيح بس كان جارح اوى اوى فوق ما تتخيلوا .
طبعا في وسط الظروف دى كان التعليم رفاهيه احنا منقدرش عليها ، بس امى
كانت ممكن تقبل على اى حد من اخواتى انه ميتعلمش ، بس انا بظروفى دى مكنش ينفع
متعلمش لان سعتها هكون متدمره نهائى او بمعنى اصح هبقى مش عيشه ، التعليم في نظر
امى هو العكاز اللى هتسند عليه وهينفعنى ، طبعا النافع هو ربنا بس ربنا طلب مننا
ان احنا نسعى ، وامى سعت انها تعلمنى ، بس مكنش عندها الامكانيات علشان تعمل كده ،
لغايه لما حد اقترح عليها انها تودينى مؤسسه خيريه هتساعدها وتساعدنى ، وفعلا امى
ودتنى لمؤسسه علشان يسعدونى في حياتى وتعليمى .
طبعا انا كنت خايفه من موضوع المؤسسه ، بس عوزه اقولكم ان دى احسن
حاجه حصلتلى ، انا قبلت هناك مدرسات وقفوا جنبى وسعدونى ودعمونى .
ابتديت اتأقلم في المؤسسه واتعلم فيها ، وبصراحه مديره المؤسسه كانت
انسانه بمعنى الكلمه ، وحتى كل اللى كان شغال في المسسه دى مدينى اهتمام وحياتى
استقرت الى حد كبير .
مرت سنوات وكبرت وكملت تعليمى لغه لما خلصت تعليم واشتغلت مدرسه في المؤسسه
نفسها ، كنت حابه ارد الجميل مع انى مهما عملت مش هقدر ارد جميل المكان ده عليا
ابدا .
مش معنى كده ان حياتى بقت جميله ، لا طبعا انا مع كل مرحله في حياتى
بقابل صعوبات كتير اوى ، وطبعا مع مرور الوقت ابتديت اسمع كلام من اللى حوليا
بيجرح اوى ، انا سنى دلوقتى 25 سنه وده في بلدنا يبقى سن متاخر اوى في الجواز ،
عندنا البنات بتتخطب من سن 15 سنه ، طبعا نظرات الشفقه ملحقانى باستمرار ده غير كلام
الناس والطبطبه اللى بتوجع اكتر ما بتداوى ، ونصيحه منى لاي حد بلاش تفكر اى حد
بالحاجه اللى نقصاه حتى لو تقصد بيها خير او حتى تدعيله ، يعنى مثلا لو حد مخلفش
مش لازم كل ما تشوفه تسأله ان خلفت ولا لسه ، ولو حابب ليه الخير بلاش تدعيله
بالخلفه في وشه الدعوه وانت بعيد عنه ومن غير ما يسمعك هتستجاب لو انت فعلا رايدله
الخير ، لان انتم متعرفوش الواحد بيحس بايه لما اللى قدامه بيحسسه بالنقص او انه
فيه عيب حتى لو تقصد خير .
وده اللى انا بحس بيه لما اللى قدامى يسألنى كل شويه اتخطبت ولا لسه ،
واى وحده بتدعيلى بالجواز في وشى ومعرفش ان كانت بدافع الشفقه او علشان تبين انها
حد كويس بيحب الخير للناس او تكون نيتها سليمه بس بجد نفسيتى تعبت اوى من ده ، انا
عرفه كويس ان تاخرى في الجواز بسبب اعقتى ، مفيش حد مناسب هيقبل يتجوز بوحده عندها
اعاقه لان زى ما اى بنت بتحلم تتجوز شباب بمظهر كويس ، بردوا ى شاب لما بيختار
وحده يتجوزها اكيد بيبعد عن اللى عندها اعاقه .
انا اتقدملى ناس يخطبونى بس اهلى شافوا انهم مش مناسبين ، طبعا معظمهم
فرق السن بنا كبير اوى ، ومنهم اللى متجوز اكتر من وحده ومعاه اطفال كتير ، ومنهم
اللى مش مرتحليهم ، بصراحه معرفش ان كان اهلى على صواب او لاء ، بس اقولكم الحقيقه
انا اوقات كتير من جوايا كنت هقبل اى حد فيهم علشان مفضلش انا البنت الوحيده اللى
متجوزتش واخلص من نظرات الشفقه والصعبانيات اللى بسمعها وبشوفها طول الوقت .
حياتى فضلت على النظام ده لغايه لما حصلت حاجه ، في شخص اشتغل المؤسسه
اللى انا شغاله فيها اسمه عصام ، ومكنتش اعرف ان عصام هيزود معاناتى اكتر واكتر .
الى هنا يكون نهايه حديثنا اليوم
ولكن لم تنتهى روايتنا بعد ، ارجوا ان تنال اعجابكم ويسعدنا مشاهده تفاعلكم
وتعليقاتكم .
لو اى حد حابب ينشر الروايه بصفحته او باى جروب يتفضل ، بس فضلا
انسبهالى لانها مجهودى .
اترككم فى رعايه الله
yasser oda